co jedzą łosie                                                            w  dół                                             

Listowie i rośliny wodne

Chociaż łoś zapuszcza się niekiedy na tereny uprawne w poszukiwaniu buraków czy owsa, jego prawdziwą siedzibą jest las. Tam znajduje swe podstawowe pożywienie - delikatne gałązki i listowie.
W przeciwieństwie do innych jeleniowatych łoś ma krótką szyję. Przeszkadza mu to w sięganiu po rośliny rosnące nisko nad ziemią. Jeśli chce się paść, musi szeroko rozstawić swe długie przednie kończyny lub przyklęknąć na nadgarstkach. Jest więc rzeczą naturalną, że poszukuje łatwiej dostępnego pożywienia, np. na drzewach i krzewach czy w bagnach i jeziorach.
Lato jest dla łosia porą obfitości. W tym okresie dorosły łoś pochłania 22-27 kg pożywienia dziennie. Najczęściej są to gałązki, liście, młode pędy świerków, brzóz, olch czy klonów w Kanadzie, ale także roślin piętra alpejskiego i wodnych, obfitujących w sód. Wchodzi na krzewy, łamie je, aby dosięgnąć najdelikatniejszych pędów na wierzchołkach.
Łoś poszukuje pożywienia przez 10-12 godzin dziennie i systematycznie wyczerpuje zasoby małej przestrzeni, na której żyje, zanim ruszy gdzie indziej. Pod koniec lata opuszcza on brzegi jezior i bagien i odchodzi w doliny, gdzie obficie rosną wierzby lub w okolice bogate w rośliny innych gatunków, aby zgromadzić rezerwy przed ostrą północną zimą.
Łoś jest dobrze przystosowany do warunków środowiska naturalnego. Ma szerokie racice, które pozwalają mu łamać łód i kopać w śniegu, głębokim nawet na 40 cm, w poszukiwaniu roślinności. Najtrudniej przetrwać mu koniec zimy, musi wówczas zadowolić się korą drzew.
Potrzeby pokarnowe łosi zmieniają się zależnie od pory roku. W lecie i na jesieni, kiedy obficie występuje pożywienie dobrej jakości, zwierzęta budują rezerwy tłuszczu. Masa ciała samicy w lecie wzrasta średnio o 55%, samca zaś o 47%. W okresie rui, na jesieni, byk łosia traci wiele energii. Nie je wówczas przez blisko dwa miesiące, a energię czerpie z nagromadzonych w lecie rezerw. Zimą łoś traci do 135 kg, a więc blisko 1/4 swojej masy. Wiosną samica ma czasem jedynie 1.5 miesiąca przed porodem na uzupełnienie rezery tłuszczu, a jej sytuacja staje się krytyczna, gdy zima przedłuża się.
W 1970 r. Oldmeyer i jego ekipa zaobserwowanli, że upodobania pokarmowe łosi, powodują zmiany szaty roślinnej. W lasach na południu Nowej Funlandii naukowcy Mercer i Manuel w 1974 r. stwierdzili, że żerujące łosie od pięćdziesięciu lat uniemożliwiały regenerację świerków i białych brzóz. W dzisiejszych czasach okolica ta porośnięta jest prawie wyłącznie zwykłymi świerkami.

                                                                                                                             w górę